U kent ongetwijfeld de gevleugelde uitspraak: ‘ het tóch zelf te moeten doen….´ Wij zullen dat niet ontkennen omdat we u daarmee zouden onderschatten. Iedere traan die u heeft geplengd diende uw doel. Elk woord dat u heeft gesproken was het goede. Alles dat u nagelaten hebt was zinvol. Het heeft u gebracht daar tot waar u nu bent gekomen en weest u daar gerust trots op!

Het is tegenstrijdig te stellen dat uw verdriet door u alleen gedragen zou dienen te worden, waar het delen van emoties wel degelijk een gemeenschappelijk gebeuren is. Door alle tijden heen al is het gebruikelijk elkaar op de hoogte te stellen van een ophanden zijnde huwelijk. Van een geboorte. Kennen we de bemoedigende werking die uitgaat van een ontvangen kaart, die ons 'beterschap' wenst bij ziekte, en wordt het als gebruikelijk beschouwd rouwannonces te verzenden aan genodigden, met – eigenlijk de vraag – om aanwezig te willen zijn bij de uitvaartplechtigheid. De ontvangst van deelnamebetuigingen onderschrijft onze stelling van 'samen delen' nog eens.